Gouden Verhalen | Een avond creëren, herinneren en thuiskomen
Bij Stadsklooster Haarlem laten we je graag meekijken door de ogen van onze collega’s, vrijwilligers en gasten. Zij ervaren de activiteiten vaak op een heel persoonlijke manier: soms ontroerend, soms luchtig, maar altijd vanuit betrokkenheid. In deze verhalen delen zij wat hen raakte, inspireerde of verraste. Zo krijg je een inkijkje in de bijzondere sfeer die onze activiteiten steeds weer weten te brengen.
In deze column neemt onze stagiaire Marcella je mee naar een creatieve avond in het ABC Architectuurcentrum. Wat begint als een eerste, voorzichtige kennismaking, ontvouwt zich tot een reis langs herinneringen, verbeelding en het kinderlijke plezier van maken. Een verhaal over loslaten, durven en thuiskomen in wat er al in je zit.
Een stille binnenkomst
Voor het eerst liep ik echt het architectuurcentrum binnen. Tot nu toe glipte ik er alleen even langs, op weg naar het naastgelegen Verwey Museum. Wat was het stil. Liep ik hier wel goed? Ik vertraagde. Titels van kleurrijke boeken trokken aan me, evenals de insectenhuisjes van hout en karton. Ik tilde er een op. Wat een schoonheid.
Daar kwam Katie aangelopen, ook zachtjes. “Mooi hè, allemaal,” reageerde ze. Ja, en ik zat dus goed.
De kleuter wordt wakker
Ze leidde me langs wonderlijke maquettes en tekeningen naar de ruimte die twee uur van ons zou zijn. Maker Eva heette me welkom, in een oranje wollen trui en met een even warme lach. Op tafel: kleuren, kwasten – en voor het eerst in jaren – ecoline. De kleuter in mij werd wakker.
Jaap, huisfotograaf van Stadsklooster Haarlem en sprankelend mens, riep vrolijk: “Hé, kom je ook lekker smeren? Ik mag vanavond foto’s maken!”
Ik koos een plek aan de kop van de tafel. Eén buur was genoeg; anders zou ik verdrinken in alle kunst om me heen. Toen de tafel vol zat, bleek bijna iedereen hier voor het eerst. Dat stelde zichtbaar gerust.
Wat ooit werd ingeperkt
“Ik kreeg ooit te horen dat ik tekende als een twaalfjarige,” zei een vrouw met zachte ogen. ”Daarna durfde ik nooit meer echt.” Er ging een zucht rond de tafel. Herkenbaar. Als het niet over tekenen ging, dan wel over zingen, dansen, of iets anders dat iemand ooit had ingeperkt.
Eva hielp ontspannen: vanavond hoefde er niets goed. Het werd geen wedstrijd. We mochten het plezier weer voelen, kliederen, onze handen volgen.
Ze noemde het geen meditatie, maar we mochten wel even landen in onze eigen stoel en in deze avond. Arm omhoog, hoofd ertegen laten rusten. Voor de lekker, vooral niet overstrekken. De spanning als een natte eend van je rug laten glijden. Je voeten in de grond laten smelten. Toen ik mijn ogen weer open deed, had ik al gelachen, gezucht en genoten. En we waren nog niet eens begonnen.
Op reis door de nacht
Daarna nam Eva ons mee langs alle plekken, alle bedden, waar we ooit hadden geslapen. ”Een groot stuk van ons leven brengen we slapend door.” En ineens reisden mijn hoofd en mijn hart. De nachttrein. Bedden onder schuine daken. Logeren bij oma. De achterbank van papa’s auto met het ritme van lantaarnpalen. Het ziekenhuis. Een tent. Meer tenten. Trampolines. Barts bootje. Stapelbedden, een hemelbed, mama’s bed. Met potlood krabbelde ik op papier. Woorden, beelden. Mijn hand begon al wat te tekenen. Een klein tentje verscheen. Een hangmat tussen twee bomen. En toen herinnerde ik me: de woestijn. Daar bleef ik.
We tekenden in stilte, knipten, plakten, streken en smeerden, zoals Jaap het noemde. Deze ruimte en tafel vervaagden, terwijl de nachten in de woestijn scherper werden. Ik rook weer de deken die naar kamelen stonk, maar heerlijk sliep na elke dag vol zon en wind. Onze gids die ons wekte met de geur van verse appelpannenkoeken - het deeg had de hele nacht gerezen in een kuil warm zand. Kamelen blubberden ons wakker. Dat woord past het best bij hun geluid. En de sterrenhemel… die liet zich eigenlijk niet tekenen.
Het gaat niet om mooi
Na een uur ontwaakte ik weer aan de tafel. Voor me lag iets dat op een tekening leek. Je kon er kamelen in zien, en mijn man en mij op een kleed, als je wilde. Maar daar ging het niet om.
Was het gelukt? Was het mooi? De kleuter in mij haalde haar schouders op. Die was op reis geweest. Tot diep onder de sterrenhemel van Marokko. En ik was weer verliefd, op dat zand, op dat land, en op mijn man.
Verhalen op tafel
De penselen moesten echt neer. Dat was even wennen, maar Eva had gelijk. Ieder toonde z’n tekening. Zo ontmoetten we elkaar in flintertjes van verhalen. Over slapend naar bed gedragen worden in de armen van je vader. Of gelukzalig schuilend onder een brug ver weg. In je eentje op een berg. In je kleine kinderkamer. Strakke witte lakens onder dikke wollen dekens. In een camper in Peru. ’s Nachts moeten plassen en twee vossen ontmoeten. Met je liefste broer in het gras. Met al je kinderen in het grote bed.
Terug naar nu
Al die verhalen van toen brachten me langzaam terug naar nu. Een groot stuk van ons leven brengen we slapend door. De aandacht van vanavond maakte die momenten wakker. Dankbaar fietste ik door de frisse nacht naar huis. Hup mijn raam open, mijn bed in.
Ook meedoen?
Tekenen, schrijven en herinneren – jouw verhaal telt.
Tijdens Gouden Verhalen ga je op een creatieve ontdekkingstocht door je eigen herinneringen. Met simpele lijnen, vormen en woorden geef je vorm aan wat je hebt meegemaakt. Je hoeft geen ervaring te hebben: het gaat niet om mooi, maar om ervaren en ontdekken.
Onder begeleiding van Eva Durlacher ontstaat een warme, veilige setting waarin je wordt uitgenodigd om stil te staan bij jouw verhaal – en je te laten verrassen door wat er ontstaat. Doe mee en ontdek jouw verhaal!
Data 2026