Ontmoet de maker: Susanne Gijsbers
Achter iedere activiteit van Stadsklooster Haarlem staat een maker met een eigen verhaal, inspiratie en manier van kijken. In de reeks Ontmoet de maker stellen we de mensen achter onze activiteiten aan je voor.
Deze keer ontmoeten we Susanne Gijsbers. Bij Stadsklooster Haarlem begeleidt zij de Schrijfmeditatie, het jaartraject Schrijven met het jaar en, samen met Saskia van der Elst, Bevrijd de flierefluiter in jou. Als biografisch coach helpt Susanne mensen om met aandacht, nieuwsgierigheid en mildheid naar hun levensverhaal te kijken.
Waarom maakt schrijven volgens Susanne gelukkig? Wat gebeurt er wanneer je een alledaagse herinnering vanuit een ander perspectief bekijkt? En wanneer laat zij haar eigen flierefluiter het duidelijkst horen? Ze vertelt het in dit interview.
Kun je jezelf kort voorstellen?
Mijn naam is Susanne Gijsbers en ik woon sinds 2007 in Haarlem. Als ik in de ochtend op weg ben om een schrijfmeditatie te geven, fiets ik dwars door het oude centrum. Die eeuwenoude stad zie je dan ontwaken en iedere keer weer heb ik het idee dat ik door een prentenboek van Anton Pieck fiets. Ik voel een ontzag voor de tijd, voor al die generaties voor me die hier leefden. Ik heb deze stad op een leuke manier leren kennen door de schrijfgroepen voor Stadsklooster die ik op allerlei bijzondere locaties mag geven. Als biografisch coach heb ik mijn eigen praktijk waarin ik mensen begeleid met levensvragen.
Wat maakt dat jij de Schrijfmeditatie en Bevrijd de flierefluiter in jou graag begeleidt?
Schrijven maakt gelukkig. Via autobiografisch schrijven kom je dichter bij jezelf. Je hoeft geen schrijfervaring te hebben om bij mij te komen schrijven. Ik zie mensen soms wat gespannen binnenkomen. Als ze in de rust aan het schrijven zijn, zie ik glimlachjes verschijnen. Vaak lachen we met elkaar. Er is ook veel ontroering, soms tranen. Je wordt hoe dan ook geraakt. Zelfs als we over hele alledaagse dingen schrijven. Je mag je geschreven stukje voorlezen en dan voel je dat er in de groep langzaam een gedeeld gevoel ontstaat, iets van eerbied. Een universeel gevoel van respect voor het leven en de kwetsbaarheid of schoonheid ervan. Het is iedere keer weer indrukwekkend, als uit dat ene snippertje uit iemands leven, in dat kleine moment, het grootse herkend wordt.
Wat hoop je dat deelnemers na afloop meenemen?
Dat ze met mildheid en compassie naar zichzelf en de ander kunnen kijken.
Waar vind jij zelf rust, verwondering of inspiratie?
Overal waar ik in het hier en nu kan zijn. In de natuur lukt me dat goed. Maar ook in de ontmoeting met mensen. In een gesprek, een glimlach, een gebaar, in samen iets onverwachts grappigs herkennen.
Heb je een klein ritueel of een gewoonte waar je blij van wordt?
In de ochtend ben ik altijd als eerste op. Als ik beneden kom begroet ik mijn katten, geef ik ze eten en daarna maak ik op blote voeten een ronde door de tuin. Dan worden alle zintuigen wakker.
Is er een zin, quote, gedicht of Tuimeltekst die je graag wilt doorgeven?
Onderzoek alles en behoud het goede — een bijbelse quote die ik als tiener van mijn niet-gelovige vader meekreeg. Ik koester die quote nog steeds. Hij wakkert nieuwsgierigheid en kritisch denken aan, en moedigt je aan om overal onbevooroordeeld in te stappen. En ‘behoud het goede’ draagt zoveel positiviteit in zich: in alles ligt iets goeds besloten. Zo wil ik in het leven staan.
Wanneer laat jouw eigen flierefluiter zich het duidelijkst horen?
Als ik met de mensen ben die heel dicht bij me staan. Mijn gezin of hele goede vrienden. Ik houd ervan om dan soms een beetje uit te dagen, iemand goedmoedig op het verkeerde been te zetten en er dan samen heel hard om te lachen.
Heeft schrijven jou ooit tot een inzicht gebracht dat je daarvoor nog niet had?
Autobiografisch schrijven is een hele creatieve vorm van schrijven. Je kunt zoveel standpunten innemen. Je leert iets vanuit verschillende perspectieven te zien. Dat verruimt je blik, het maakt milder. Ineens begrijp je het standpunt van de ander beter — je ziet dat een ruzie eigenlijk over iets heel anders ging. Of dat een beeld dat je had van iemand kantelt. Het inzicht is eigenlijk dat je met autobiografisch schrijven altijd uitkomt bij het licht, bij je veerkracht, bij liefde en verbinding.
Welke plek in Haarlem of omgeving heeft voor jou een bijzondere betekenis?
Sinds kort het Kenaupark! Het is de plek waar ik sinds maart 2026 mijn praktijk heb. Het was een droom. Dat die droom werkelijkheid werd, voelt als een klein wonder. Alles klopt er. Ik heb de ruimte samen met een vriendin en collega ingericht, precies zoals we het wilden. Ik ontvang er cliënten voor biografische trajecten. Ik ben er ook veel en graag alleen. Als ik daar ben, stromen de ideeën. Het is a room of one’s own. Je eigen plek hebben is van wezenlijk belang, je komt tot jezelf. Ik voel me bevoorrecht en dankbaar en besef heel goed dat heel veel mensen in Nederland niet eens een eigen vaste plek hebben om te wonen en hoe ontwrichtend dat is.
Wat zouden mensen misschien niet direct van jou verwachten?
Mensen zijn weleens verrast als ik vertel dat ik al heel lang tango dans. Ook in de tango gaat het om ontmoeting en een verbinding samen tot stand brengen met iemand die je vaak niet kent. In de dans kom je heel dichtbij, je voelt de essentie van de ander.
Waar kunnen mensen meer over jou vinden?
Zelf schrijven bij Susanne?
Wil je ervaren wat autobiografisch schrijven je kan brengen? Bij Stadsklooster Haarlem begeleidt Susanne verschillende schrijfactiviteiten, van een verstillende schrijfmeditatie tot een jaartraject waarin je meebeweegt met de seizoenen. Met speelse en reflectieve opdrachten sta je stil bij je eigen ervaringen en ontdek je nieuwe perspectieven op je levensverhaal.
Een paar keer per jaar kun je bij Caprera ook meedoen aan Bevrijd de flierefluiter in jou: een speelse workshop waarin schrijven, natuur, lichtheid en verwondering samenkomen.
