Marcella Kan

De functie: Stagiaire Geestelijk Begeleider
Ik studeer voor geestelijk begeleider: een beroep waarin ik mensen begeleid bij het onderzoeken wat voor hén echt belangrijk is, en hoe ze daar trouw aan kunnen blijven. Na jaren met liefde in de psychiatrie te hebben gewerkt, ben ik dankbaar dat ik nu stage loop bij een organisatie die midden in de stad staat en voor iedereen toegankelijk is. Ik onderzoek de verbinding tussen Stadsklooster Haarlem, de makers en de deelnemers: wat zegt dat over onze identiteit, en wie kunnen wij zijn in de stad? Zo loop ik een stukje mee in de levensverhalen van stadsgenoten. Soms in een zoektocht naar zingeving en verbinding, soms in het delen van heel gewoon, puur plezier.

Ik werk graag voor Stadsklooster Haarlem omdat…
Het een parel van een organisatie is –  hier valt voor mij alles op zijn plek. De drijfveren van Stadsklooster Haarlem sluiten naadloos aan bij mijn toekomstige vak. Net als geestelijke begeleiding zijn veel activiteiten lastig in woorden te vatten of te meten, maar wie het ervaart noemt het vaak van onschatbare waarde. Het team bruist van bezieling en brengt op een natuurlijke, creatieve manier iets wezenlijks in de stad: echte ontmoeting. Werken hier voelt als thuiskomen.

Wat betekent stilte voor jou?
In een wereld die steeds sneller draait, helpt stilte mij stilstaan bij wat werkelijk zinvol is. Stilte opzoeken vraagt moed – wat hoor je als het stil wordt? Ik heb dat moeten leren, en soms heb ik nog steeds een zetje nodig. Wat mij helpt, is stilte te zien als een soort buddy: iemand die rustig naast me loopt en me uitnodigt te luisteren naar mijn intuïtie. Iemand die ruimte geeft, troost biedt, gewoon is. Als ik ooit weer een hond neem, noem ik hem Maun – dat betekent stilte in het Nepalees.

Waar vind je inspiratie buiten het werk?
In het alledaagse leven en het mens-zijn: me klein voelen aan zee, elkaar verhalen voorlezen, koken met mijn kind, hard lachen, vrienden helpen verhuizen. Werk, studie en thuis lopen bij mij door elkaar – in alles ben ik bezig met dezelfde vragen: wie zijn we ten diepste, wie willen we zijn, en durven we dat ook te leven? Daar wil ik aan bijdragen. Ik reis het liefst per nachttrein: dan zie je dat we allemaal hetzelfde willen – ’s avonds een knus holletje en ’s ochtends een vriendelijke goedemorgen.

Favoriete Tuimeltekst?
“Maak van je hart een hoofdzaak.”

Blijf mij volgen: